stowarzyszenie

Zajęcia specjalistyczne

Logopedia

Celem zajęć logopedycznych jest zapewnienie uczniom jak najpełniejszego kontaktu z otoczeniem, na miarę najwyższych, indywidualnych możliwości.

Wspomaganie rozwoju mowy biernej (to, co dziecko rozumie) i czynnej (to, co potrafi wypowiedzieć) opiera się na programie terapii logopedycznej opracowanym indywidualnie dla każdego dziecka z uwzględnieniem sfery najbliższego rozwoju w zakresie komunikacji językowej.

W uzasadnionych przypadkach istnieje możliwość wprowadzenia komunikacji wspomagającej lub alternatywnej z wykorzystaniem piktogramów (systemu znakowo – obrazkowego). Na zajęciach wykorzystywane są m. in. profesjonalne multimedialne programy logopedyczne i edukacyjne, co ma pozytywny wpływ na motywację do podejmowania wysiłku artykulacyjnego i pokonywania własnych ograniczeń.

Zajęcia korekcyjno – kompensacyjne

Zajęcia są formą terapii pedagogicznej, czyli specjalistycznych działań mających na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości w rozwoju i zachowaniu, m. in. z zaburzeniami funkcji wzrokowych i słuchowych, orientacji przestrzennej i autoorientacji; opóźnieniem rozwoju ruchowego oraz sprawności manualnej, o zaburzonym rozwoju procesów emocjonalno – motywacyjnych.

Na podstawie wieloaspektowej diagnozy dla każdego dziecka konstruowany jest indywidualny program terapeutyczny oraz dobierane są metody pracy odpowiednie do indywidualnych możliwości dziecka zgodnie z jego sferą aktualnego i najbliższego rozwoju.

TERAPIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

Terapia metodą SI określana jest jako terapia naukowej zabawy. Dziecko wykonuje ćwiczenia i zabawy ruchowe, które poprawiają jakość odbierania, przesyłania i organizowania bodźców, czyli ogólniej jakość funkcjonowania systemów sensorycznych. Jednak, gdy odbiór i selekcja bodźców sensorycznych są nieprawidłowe mamy do czynienia z zaburzeniem integracji sensorycznej, co uniemożliwia dziecku właściwe reagowanie w różnych sytuacjach.

Metoda Terapii Integracji Sensorycznej skierowana jest do dzieci:
  • z trudnościami w uczeniu się,
  • z problemami z koncentracją uwagi,
  • słabo czytających i piszących,
  • ze wzmożoną aktywnością ruchową,
  • z opóźnionym rozwojem mowy,
  • z trudnościami w uczeniu się nowych umiejętności ruchowych,
  • z kłopotami w nabywaniu umiejętności samoobsługowych,
  • zbyt dużą lub zbyt małą wrażliwością na określone smaki, zapachy, dźwięki, bodźce dotykowe, wzrokowe i ruch,
  • z niską samooceną,
  • z trudnościami w kontaktach z rówieśnikami,
  • z problemami z koordynacją ruchową.

Zaburzenia SI mogą mieć dwojaki charakter:
  • podwrażliwości sensorycznej,
  • nadwrażliwości sensorycznej.

Mogą one występować w obrębie wszystkich zmysłów, jak również współwystępować. Terapia integracji sensorycznej polega na tym, aby w przyjaznym otoczeniu (zjeżdżalnie, huśtawki, piłki, liny do wspinania) dziecko, pod okiem terapeuty, uczyło się w efektywny sposób automatycznie przetwarzać i wykorzystywać skomplikowane informacje sensoryczne.

Właściwy przebieg wszystkich procesów integracji sensorycznej warunkuje prawidłowy rozwój emocjonalny i poznawczy dziecka.

ZAJĘCIA Z PSYCHOLOGIEM

Psycholog – na podstawie własnych badań, obserwacji oraz zaleceń poradni psychologiczno – pedagogicznych – określa we współpracy z nauczycielami i wychowawcami program oddziaływań kompensacyjnych i terapeutycznych oraz formy i sposoby udzielania pomocy uczniom.

Zajęcia prowadzone są w formie terapii indywidualnej lub grupowej. Psycholog udziela porad i pomocy uczniom, którzy mają trudności w kontaktach z rówieśnikami w danym środowisku (w tym w środowisku rodzinnym). Pomaga uczniom w eliminowaniu napięć psychicznych. Prowadzi zajęcia psychoedukacyjne dla młodzieży z trudnościami wychowawczymi. Przeciwdziała skrajnym formom niedostosowania społecznego.

ZAJĘCIA REHABILITACYJNE

Rehabilitacja polega na kompleksowym i zespołowym działaniu, które ma na celu przywrócenie pełnej lub maksymalnej do osiągnięcia sprawności fizycznej.

Celem rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego jest jak najpełniejsze włączenie go w codzienność oraz uczenie go sprostania zadaniom dnia codziennego.

Usprawnianie poprzez rehabilitację polega przede wszystkim na systematycznym pobudzaniu do psychoruchowego rozwoju dziecka w następującym zakresie:
  • kontroli postawy oraz ruchów lokomocyjnych,
  • koordynacji w zakresie ruchowo-czuciowo-słuchowej,
  • odczuwanie własnego ciała oraz orientacja w czasie i przestrzeni,
  • odczuwanie własnego ciała.


Zajęcia z rehabilitacji obejmują: kinezyterapię czyli leczenie ruchem (ćwiczenia o działaniu miejscowym i o działaniu ogólnoustrojowym), fizykoterapię (stosowanie w celach leczniczych różnego rodzaju energii wytwarzanej za pomocą aparatury, hydroterapię.

ARTTERAPIA

Cel główny:
Uwolnienie i odreagowanie nagromadzonych emocji oraz zmniejszenie poziomu napięcia

Cele ogólne:
  • rozwijanie własnych działań twórczych
  • pozawerbalne porozumiewanie się
  • uzewnętrznienie świata własnych przeżyć i odczuć
  • zaspokajanie potrzeb: akceptacji, bezpieczeństwa, współuczestniczenia, bycia rozumianym i docenianym,
  • zrozumienie własnych pragnień, potrzeb
  • pobudzenie sensoryczne - wielozmysłowe postrzeganie świata
  • poznawanie innych - zmiana optyki widzenia swoich problemó
  • akceptacja siebie i innych
  • kreowanie przestrzeni, poznawanie dystansu i granic
  • tworzenie pozytywnych nawyków i reakcji
  • relaks, przyjemność, odpoczynek

HIPOTERAPIA

Hipoterapia to jed­na z me­tod re­ha­bi­li­ta­cji osób nie­peł­no­spraw­ny­ch, a swo­ją spe­cy­fi­ka­cję zawdzię­cza ko­nio­wi bio­rą­ce­mu udział w te­ra­pii. Stan dzie­ci po­pra­wia się pod­czas jaz­dy konnej i kon­tak­tu ze zwie­rzę­ciem. Dla wie­lu dzie­ci na­wią­za­nie uczu­cio­wej wię­zi z ko­niem wspo­ma­ga roz­wój sa­mo­dziel­no­ści i wzmac­nia po­czu­cie wła­snej war­to­ści. Hipoterapia je­st wy­jąt­ko­wą i nie­po­wta­rzal­ną me­to­dą uspraw­nia­nia dzię­ki obec­no­ści ko­nia – współ­te­ra­peu­ty. Koń i je­go ru­ch da­ją zu­peł­nie no­we i nie­spo­ty­ka­ne w in­ny­ch me­to­da­ch te­rapeu­tycz­ny­ch moż­li­wo­ści.

Na czym po­le­ga spe­cy­fi­ka hi­po­te­ra­pii i ja­kie nie­sie ona ze so­bą moż­li­wo­ści?


Koń da­je wra­że­nie cho­du ludz­kie­go

Trójwymiarowy ru­ch grzbie­tu koń­skie­go w stę­pie prze­ka­zy­wa­ny mied­ni­cy jeźdź­ca je­st iden­tycz­ny z ru­cha­mi mied­ni­cy pra­wi­dło­wo kro­czą­ce­go czło­wie­ka. W tym sa­mym cza­sie bar­ki i luź­no zwi­sa­ją­ce koń­czy­ny dol­ne rów­nież za­cho­wu­ją się tak, jak u idą­ce­go czło­wie­ka. Daje to moż­li­wo­ść na­uki cho­dze­nia „bez cho­dze­nia”. Hipoterapia mo­że sta­no­wić pierw­szy etap tej na­uki, bą­dź stać się jej prze­ło­mo­wym mo­men­tem.

Koń zmniej­sza spa­stycz­no­ść mię­śni
Uszkodzenie ośrod­ko­we­go ukła­du ner­wo­we­go mo­że spo­wo­do­wać wzmo­żo­ne na­pię­cie mię­śni (spa­stycz­no­ść), szcze­gól­nie koń­czyn gór­ny­ch i dol­ny­ch. Podstawowym wa­run­kiem uspraw­nia­nia je­st ob­ni­że­nie spa­stycz­no­ści.

Podczas hi­po­te­ra­pii dzie­je się to au­to­ma­tycz­nie i je­st moż­li­we dzię­ki:
roz­grza­niu mię­śni (temp. cia­ła ko­nia je­st wyż­sza od temp. cia­ła ludz­kie­go), ryt­micz­ne­mu ko­ły­sa­niu w stę­pie, prze­ciw­staw­nym skrę­tom bio­dra – bar­ki (dy­so­cja­cji) spo­wo­do­wa­ny­ch ru­chem ko­nia, uło­że­niu koń­czyn dol­ny­ch w trój-​zgięciu i od­wie­dze­niu pod­czas do­sia­da­nia ko­nia.

Koń ha­mu­je prze­trwa­łe od­ru­chy po­sta­wy
Nieprawidłowe, mi­mo­wol­ne od­ru­chy to­wa­rzy­szą­ce nie­któ­rym po­sta­ciom mó­zgo­we­go po­ra­że­nia dzie­cię­ce­go utrud­nia­ją uspraw­nia­nie.

EEG BIOFEEDBACK

Ponadto nasza placówka została wyposażona w aparaturę pozwalającą prowadzić specjalistyczne treningi metodą EEG Biofeedback (neurofeedback). Celem tych treningów jest nauczenie dziecka umiejętności utrzymywania optymalnego stanu fizjologii mózgu i usprawnienie jego pracy. Dzięki nabytej w czasie ćwiczeń umiejętności wywoływania pozytywnych dla funkcjonowania fal mózgowych, może ono:
  • poprawić swoją koncentrację uwagi
  • radzić sobie ze stresem
  • zwiększyć odporność immunologiczną
  • uzyskać stan równowagi psychicznej i przyjemnego rozluźnienia

Treningi poprawiają również możliwości intelektualne - szybsze i lepsze przyswajanie nowych informacji, a tym samym szybszą i skuteczniejszą naukę.

Terapię EEG Biofeedback najczęściej stosuje się w:
  • zaburzeniach koncentracji uwagi,
  • zaburzeniach procesów uczenia się,
  • zaburzeniach zachowania u dzieci, zaburzeniach rozwoju psychomotorycznego wieku dziecięcego,
  • zaburzeniach nastroju,
  • zaburzeniach snu.

Metoda EEG Biofeedback znalazła zastosowanie w neurorehabilitacji po urazach mózgu, w mózgowym porażeniu dziecięcym, bólach głowy, ADHD, autyzmie, zaburzeniach snu, depresji i nerwicach.

W czasie treningu fale mózgowe są przetwarzane przez aparaturę na konkretne parametry gry, którą dziecko rozgrywa na ekranie monitora. Kieruje grą (nie używając myszki ani klawiatury) swoimi falami mózgowymi rejestrowanym przez elektrody umieszczone na głowie.

Wywołując i utrzymując pożądane fale mózgowe osiąga sukcesy w grze. W celu uzyskania korzystnych zmian w zachowaniu konieczna jest systematyczność, cierpliwość, motywacja, wola i koncentracja.
facebook